Vandaag op weg naar school luisterde ik naar “American Trilogy” van jawel Elvis Presley. En altijd tegen het einde van het nummer springen de tranen in mijn ogen. Ik probeerde gelijk te achterhalen wat het is dat mijn gevoel zo raakt. De hoge tonen en een bombardement van het orkest raakt mij dus blijkbaar erg goed. Ik heb nog wat gevonden over hoe wij naar muziek luisteren.

Bij het beluisteren van muziek vragen wij ons vaak af hoe het komt dat muziek ons b.v. emotioneel kan raken. De vraag is hoe het nu komt dat er een gevoel van melancholie ontstaat of een blij gevoel of dat we juist verdrietig worden.
Het fenomeen dat stimuli uit het rechtergezichtsveld naar de linkerhersenhelft gaan en stimuli uit het linkergezichtsveld naar de rechterhersenhelft gaan noemen we lateralisatie (= een begrip uit de neuropsychologie).
De verschillende hersenhelften hebben verschillende functies. De linkerhelft specialiseert zich in taal, rekenen en analytisch denken. De rechterhelft is gespecialiseerd in het ruimtelijk waarnemen, het holistisch denken en het verwerken van emoties en muziek.
Muziek wordt voor een belangrijk verwerkt door de rechterhersenhelft. De melodische lijn wordt voornamelijk rechts “gehoord”. Uit wetenschappelijke testen is gebleken dat voor wat betreft muziek het linker oor superieur is aan het rechter oor.
Bij leerlingen aan conservatoria speelt de rechterhersenhelft een minder belangrijke rol. Muziekkenners maken direct gebruik van de linkerhersenhelft. Zij vragen zich immers gelijk af in welke toonsoort en welk ritme het stuk staat.

De rechterhersenhelft is dus in feite een vertaler van muziek en gevoel, waardoor men vrolijk, verdrietig of anderszins wordt.

Bron: Neuropsychology of human emotion door K. Heilman en P. Satz.